A importancia da muller rural galega

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on email
Share on print

As mulleres galegas -labregas,
mariñeiras, artesás, obreiras,
pasado, pobo, presente,
alma e futuro de Galicia-
non foron cantadas
polo poetas cultos e premiados,
pechados nas súas torres de almasí:
eles, tan sensibles, non podían
adicarlles rondós e madrigales,
sonetos perfetísimos
a donas que falan en galego,
que son forza do pobo

-Manuel María-

Efectivamente, nin os poetas cultos e premiados nin a sociedade galega en xeral é consciente da débeda que temos coas mulleres rurais. A administración non as ten en conta malia que elas son axentes indispensables na dinamización cultural e económica do territorio no que se moven.

É fundamental que se recoñeza a contribución das mulleres no campo, na produción agrícola e gandeira ou nos proxectos pioneiros de transformación da materia prima e que dito recoñecemento se materialice en políticas públicas que permitan ás mulleres mozas que quedan no rural desenvolver o seu proxecto vital en igualdade cos seus compañeiros sen que exista a fenda de xénero.

Por outra banda, desde os ámbitos urbanos adoita haber un estereotipo erróneo da muller rural cando a realidade é que son axentes sociais activos que nunca paran na súa idea de conseguir melloras para a contorna que as rodea. Entenden a importancia de vehiculizar o concepto de comunidade e trasládano á esfera da acción mediante asociacións nas que adoitan ser maioría.

O seu traballo agrícola e gandeiro está invisibilizado e enfrontan grandes desafíos como a falta de recursos sociosanitarios ou a dificultade de acceso á propiedade da terra e a recursos de capacitación. Porén, o seu traballo máis invisible é o que permite que existan núcleos familiares no rural: o dos coidados. Son elas as encargadas de coidar a nenos e nenas e a persoas maiores ademais dos traballos do exterior. Pero esta faceta non é recoñecida nin remunerada. Á administración interésalle invisibilizada porque, mentres as mulleres rurais galegas desenvolven ese traballo, os recursos económicos que dedica a Xunta a son moi limitados. 

Por iso desde A Carqueixa reclamamos que é preciso que se amplíe a carteira de recurso de Servizos Sociais de proximidade, que se fomente a economía social dos coidados, que se implemente programas de apoio a mulleres coidadoras, que se lles recoñeza e remunere como categoría profesional, que se fomente o cooperativismo e que se facilite o seu acceso á titularidade compartida das explotacións familiares.

A Carqueixa non sería o que é sen as súas cooperativistas. Elas tiran dun carro que move toda a comarca dos Ancares. Grazas!